Oase 10: Interreligieuze spijswetten
“Wij zijn Den Haag”, zei Joke aan het einde van een mooi programma op de Amaliastraat 10. “Wij zijn Den Haag” is de titel van een ontroerend filmpje tegen de verharding en het hokjesdenken dat deze week gelanceerd werd. “Wij zijn Den Haag” zoals we daar op 8 oktober bij elkaar zaten in een bont gezelschap van mensen van een christelijke, joodse, hindoestaanse en islamitische achtergrond. Samen gekomen rond het thema ‘spijswetten voor een duurzame aarde’. Het was één van de oases waar de Groene Voedselkaravaan neer streek. We zochten de verbinding tussen geloof en voedsel, tussen spijswetten/regels en onze zorg voor de aarde in een tijd van klimaatverandering. Het programma was voorbereid door Geloven in Groen i.s.m. Initiatives of Change, een vruchtbare samenwerking.
Bij binnenkomst in het statige gebouw van Initiatives of Change werden we verwelkomd met heerlijke vegan wraps, loempia’s en brownies als voorproefje hoe lekker vegan eten kan zijn. De hapjes waren voorbereid door een vrouw van Smaakreis, ons bekend van de Lukaskerk. Voor de muzikale smaak zorgde Roelfien Folkertsma met pianospel en gezang.
Drie sprekers deelden hun persoonlijke verhalen over het thema.
Tijs is voorzitter van de Vegan Christenen. Zij willen het christelijk geloof en het veganisme dichterbij elkaar brengen. Uitgaand van het Bijbelse dubbele liefdesgebod “Heb God lief en je naaste als jezelf” willen ze geen nieuwe wet opleggen maar bewuste keuzes maken in wat je eet uit liefde voor de schepping. We kennen God vanuit twee boeken: de bijbel en de schepping.
David is Joodse bewoner van de Schilderswijk en spreekt over de kasjroet, de joodse spijswetten. Deze hebben ervoor gezorgd dat de joden duizenden jaren overleefd hebben en er nog steeds zijn. Joden gaan er persoonlijk heel verschillend mee om van een strenge scheiding van melk- en vleesvoedsel tot ‘spekjoden’. Tijdens de sedermaaltijd aan het begin van het pesachfeest leert men om vragen te stellen over vrijheid en bevrijding. Nieuw is een beweging van eco-kasjroet.
Harish is in Suriname opgegroeid in een hindoe gezin. Zijn ouders werden vegetariërs, anders dan de rest van de familie, voordat ze een gezin begonnen. Met 16 jaar leerde hij bij de Brahma Kumaris hoe wezenlijk het is met welk bewustzijn je voedsel klaarmaakt. ‘As is the food, so is the mind’ hier experimenteerde hij mee toen zijn moeder een aantal weken weg was en zijn vader voor het gezin ging koken, met een toenemende tegenzin. Op een gegeven moment begon Harish zelf te koken met een vredevolle aandacht en merkte hij hoe het humeur en de sfeer in het gezin veranderde.
Joy, hindoestaanse geestelijk verzorger, herkent zich in wat Harish verteld had. Aryuveda leert ons dat vegetarisch voedsel beter is voor ons lichaam en ons helpt een zuivere mind te krijgen. Die hebben we nodig om ons naar een hoger bewustzijnsniveau te ontwikkelen. Een deelneemster uit een islamitisch gezin vertelde hoe haar moeder bij het offerfeest een koe zag huilen en ze sindsdien geen dier meer slachten bij het offerfeest maar geld geven.
Na dit geestelijk voedsel verdeelden we ons in drie groepen om met de inleiders verder door te praten. Het waren geanimeerde gesprekken die nog langer hadden mogen duren. Terug in de grote kring en na nog een prachtig stuk piano muziek deelden we enkele vruchten van ons gesprek.
Een bloemlezing:
– Als je het lijden in de ogen van dieren die naar de slacht gebracht worden ziet, het voelt en het weet dan ga je anders eten.
– Het geeft veel nieuwe inzichten als we de bijbel anders leren lezen, niet antropocentrisch maar ecocentrisch.
– Er is een spanningsveld tussen persoonlijke waarden en de tradities waarmee je binnen je familie of cultuur bent opgegroeid. Zo worden vlees en barbecue vaak vanzelfsprekend geassocieerd met gezelligheid en samenzijn. We moeten daarom nieuwe tradities ontwikkelen.
– Verandering hoeft niet alleen een kwestie van moeten te zijn, maar mag ook leuk en inspirerend zijn.
– Het is belangrijk om andere eetgewoonten met nieuwsgierigheid te benaderen.
– Binnen de joodse gemeenschap is het geaccepteerd om wel of niet kosjer te eten. Je past je aan aan je gasten.
Het was een bijzondere avond. De deelnemers waardeerden de luchtige sfeer en bedankten elkaar voor de persoonlijke verhalen. Hoe belangrijk is het in onze tijd om ruimtes te hebben waar je verhalen kunt vertellen en naar elkaars verhalen luistert. Dan herkennen we hoe veel ons in alle verscheidenheid verbindt. Dat heeft onze stad en onze wereld nodig ook voor de komende generaties, want ook “wij zijn Den Haag.”






